سلام

 

  بعضی وقتا اگه کمی به اطرافمون دقیق تر نگاه کنیم برای شعر  گفتن سوژه های بکری وجود

 

    دارن که  شاید کمتر کسی به اونا توجه می کنه مثل همین زبان مادری...

 

  بعد از مرحوم فردوسی و تنی چند از ادبا ی مقدم و موخر کمترکسی رو  دیدم  که

 

  به زبان فارسی عشق بورزه.

 

 

           

          در زبان ترکی ضرب المثلی هست که میگه:

 

(( دیلیمی سویرم آناما گوره))

 

  یعنی :به زبانم عشق می ورزم چون مادرم رو دوست دارم که کلمه به کلمه ی

 

   اونو به من یاد داده. 

 

     شاید هم به قول دوستان من حس ناسیونالیستیم خیلی گل کرده البته من اسم این

 

       حس رو (حب الوطن) میذارم.

 

 

مثل زبان مادری ام دوست دارمت

 

من با غرور  آذری ام دوست دارمت

 

در خواب های کودکی ام دیده ام تو را

 

صد بار گفته ام پری ام ! دوست دارمت

 

در کهکشان روسری ات گوشواره را

 

من خوشه خوشه مشتری ام دوست دارمت

 

زیباترین سروده ی من چشم های توست

 

ای شاهکار شاعری ام! دوست دارمت

 

سنن صورا کی یوخدو منیم آیری سوگینیم*

 

مثل زبان مادری ام دوست دارمت

 

 

        *غیر از تو که من معشوقه ی دیگری ندارم

 

         نمیدونم تونستم دینم رو

 

             نسبت به  زبان مادری ام

 

               توی شعر ادا بکنم یا نه.....

 

دوستان با نظراتشون حتما به من پاسخ این سوال رو خواهند

 

 داد از دوستانی که با دلواپسی های من همراه شدند

 

ممنونم

 

یا علی

 

سلام......

 

خیلی وقته به روز نکردم دوستان حق دارن از من گله کنن

 

نمیدونم جرا  اما کم کم داره ازشعر گفتن بدم میاد

 

اما......

 

در دفترم دوباره به پا کن شراره ای

 

با چشم های شعله ورت با اشاره ای

 

حال و هوای تازه به این شعرها بده

 

تا بشکفد به باغ غزل استعاره ای

 

در جزر و مد رود رها کن مرا که باز

 

از صخره ها عبور کند تخته پاره ای

 

از صخره های سر به هوا روی ساحلت

 

چیزی نمانده است به جز سنگواره ای

 

داد از شبی که بین من و تو کرانه هاست

 

یاد از شبی که با تو بگیرم کناره ای

 

خواب دریجه یک شبه تعبیر می شود

 

وقتی در آسمان بدرخشد ستاره ای

 

در خلوتم بیا شب شعری به پا کنیم

 

از من قبول کن غزل نیمه کاره ای...

 

 

دوستانی که سر می زنن حتما نظرشونو در

 

مورد شعر بگن

 

یا علی

 

 

سلام .....

 

میلاد کریمه اهل بیت و امام رئوفان را به همه ی شیعیان تبریک میگم

 

با یک مربع ترکیب رضوی در شادی شیعیان شریک میشم...

 

بر آن شدم  که برایت کمی تَر انه بگویم

از  آن  نگاه  دل  انگیز   دلبَر انه بگویم

دوبار ه   پر   بگشایم    کبوتَر انه بگوی

حدیث عشق مدد کن که شاعرانه بگویم:

که بر ضریح توسل دخیل بسته نگاهم

به مویه های تغزل دخیل بسته نگاهم

به شوق عطر حرم چون نسیم بال گشودم

کبوترانه  تر   از    یاکریم   بال   گشودم

بهشت  من! به  هوای  شمیم  بال گشودم

عجیب  نیست که در این حریم بال گشودم

که  آسمان   خیال   تبسمت   وطنم   شد

و خاک پای شما اوج بال و پر زدنم  شد

جهان   فلسفه   خاموش    در  برابر  چشمت

شکست  خورده یهود از شکوه باور چشمت

طلوع کرده خور آسان ز سمت خاور چشمت

حریم عشق توئی تو, توئی که یکسره چشمت-

پناه می دهد آهوی خسته را به نگاهی

که ضامنش بشوی در حریم امن الهی

همیشه  نذر من این بوده در حرم بنشینم

جدا  ز  حلقه  اندوه  و آه  و  غم  بنشینم

در آن حریم که پرواز کرده ام ..... بنشینم

به  دست  خویش  بگیرم  اگر قلم...........

بنشینم-

و از  شما بنویسم و از  ضریح بگویم

از آن تنفس عطر خوش مسیح بگویم

دل  کویری  من  آمده به  محضر  باران

هوای ابری چشمم شدست یکسره باران

تو  وحی منزل عشقی ,توئی پیمبر باران

من  از  دیار حبیبم , دیار  خواهر  باران

کبوتر حرم خواهرت کریمه ی عشقم

تو کربلای منی من هم از دیار دمشقم

چگونه بال زنم تا به ناکجا که شمائید

بلند می پرم اما نه آ ن کجا که شمائید

از ابتدا که شمائید و انتها که شمائید

اگر صدا برسانم به آن صدا که شمائید

طنین غلغله در روزگار می شود این عشق

دوباره زمزمه ی کوهسار می شود این عشق

غبار  راه  نشسته  اگر  چه  بر  تنم   اینجا

مرا  کشانده  به سویت همیشه شوق تماشا

 چه شوقی آه....که قطره شدست راهی دریا

جدا  نمی شوم  از تو  جدا نمی شوی از ما

چگونه کوچ کند از بهار عشق پرستو؟

              چگونه دل بکند از ضریح چشم تو آهو ؟   

        

یا علی.....

 

                      

             سلام....

 

خلاصه بعد از مدت ها بر آن شدم که به روز بشم

 

نمیدونم چرا؟؟؟

 

            وقتی که( دوشنبه ها 

                                   تهران

                                           عشق آباد است )

 

و من هم کاری از دستم بر نمیاد با ید با یک غزل عاشقانه

 

 شما  رو هم راهی  عشق آباد کنم....

 

 

 

 

با     درد های    کهنه     گلاویز     می شوم

 

وقتی     اسیر    پنجه ی    پاییز     می شوم

 

هر  لحظه  برگ برگ تنم در  هوای توست

 

تا    در    مسیر  باد   خزان   ریز    می شوم

 

من    با   امید لحظه ی خورشید  چشم  تو

 

با   شوق  صد   جوانه   سحر  خیز    می شوم

 

از   بلخ   تا   به    قونیه    را  شرح  می دهم

 

وقتی که   محو    لهجه ی    تبریز   می شوم

 

هر  شب   مرور   می کنمت  خاطرات   من!

 

هر   شب   من   از حضور  تو لبریز  می شوم

 

شعر   شکوه  باغ   من   از   یاد   رفته    است

 

درگیر     فصل های      غم انگیز    می شوم

 

 

 

   به سفارش دوست و برادر بزرگترم سید جواد شرافت

 

   یه  مثنوی آیینی هم توی این پست تقدیمتون می کنم

 

 

 

 نذر شاهزاده علی اکبر (علیه السلام):

 

 

 

در نای نی خروش ونوایی نمانده  است

 

یک دشت کفر مانده , خدایی نمانده است

 

اینجا قیامت است موذن اذان بگو

 

ظهر شهادت است موذن اذان بگو

 

آن روز دشت، نغمه ی داوود را شنید

 

آیا ت نور مصحف معبود را شنید

 

گل نغمه ی اذان علی اکبر است ابن

 

شور  ونوای حنجر پیغمبر است این

 

با صوت او نسیم دعا موج می زند

 

در دشت نور سبز خدا موج می زند

 

با واژه های سرخ اذانش غزل سرود

 

با واژه ها به سوی خدا بال و پر گشود

 

روح تغزل است و شکوه قصیده است

 

او راخدا شبیه نبی آفریده است

 

در جنگ او تمامی لشکر مردّدند

 

او اکبر است یا که پیمبر…. مردّدند

 

آیینه ی تمام نمای نبی شده است

 

اول شهید کوی منای نبی شدست

 

صیّاد دشت دام بلا را که پهن کرد ...

 

آمد حسین کهنه عبا را که پهن کرد ...

 

صوت اذان عشق بریده بریده بود

 

خون از عبای کهنه به میدان چکیده بود

 

آیینه ی تمام نمای نبی شکست

 

چشمان گر گرفته ی صحرا به خون نشست

 

&&

 

روح تغزل است و شکوه قصیده است

 

او راخدا شبیه نبی آفریده است

 

 

یا علی...

 

نوشته شده توسط علی اصغر شیری در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387

لينك مطلب

سلام....

نمی دونم در مورد افسانه ی سارای چیزی شنیدید یا

نه !!!!!!!!!

افسانه ای که تاریخ گواه جاری بودن یک عشق آسمانی

بود............

ولی به قول استاد منزوی ((لیلا دوباره قسمت ابن

السلام شد))............

و اما شعر سارای ......

می ریخت رقص روسری ات گل به زیر پات

روئیده بود دشت تغزل به زیر پات

هر جا قدم زدی فوران کرد چشمه ای

در صخره ها نبود تحمل به زیر پات

وقتی نسیم رفتن تو می وزید دشت

گسترده بود فرش گلایل به زیر پات

حالا تو مانده ای و همین خاطرات تو

دیگر نریخت دشت مغان گل به زیر پات

سارا! تلاطم ارس از اشک های توست

از سیل اشک غرق شده پل به زیر پات

دارد صلابت سبلان آب می شود

در دره های غرق تأمل به زیر پات

یک شب بیا به دشت مغان ای عروس ایل!

تا بشکند سکوت شب کلبه زیر پات

 

 

سلام بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم  مجبور شدم دست به طراحی این وبلاگ بزنم  البته با کمک یکی از دوستان.                                                             

به ۱۶ اردیبهشت چیزی نمونده روزی که داغ از دست دادن استاد منزوی رو تازه می کنه و همه ی اهالی شعرو داغدارپرنده ی  بی قرار غزل....                                                                                        

این شعر رو به مناسبت چهارمین سالگرد درگذشت سلطان غزل معاصر استاد حسین منزوی سرودم وتقدیم میکنم به همه منزوی دوستان.....                                

 

در  انزوای  کوچک  خود هم نماند ورفت

بر  گونه ام  سرشک  یتیمی  نشاند و رفت

از   ترمه های  خیس  تغزل  سرشت   خود

پروانه  های    پیرهنش  را   پراند  و  رفت

هر  شب  کنار  تاک  غزل   شعر می سرود

در  دامنش  غزال   غزل   پروراند  و رفت

زرتشت    آتشین    اوستا   و    زند      بود

در  زندگان*   جواهر  آذر  نشاند  و  رفت

شد   ماندگار   ترک    غزل های    منزوی

غارتگری  که سرو  چمان  را  خماند و رفت

(( لیلا   دوباره   قسمت  ابن  السلام   شد ))**

این جمله را به سوز غزلواره خواند و رفت

از  کنج  کوچک   قفس   خاک   پر  کشید

در انزوای کوچک  خود  هم  نماند  و رفت

 

*                            زندگان نام قدیمی شهر زنجان است              

**مصرعی از استاد منزوی

 

                             امیدوارم خوشتون اومده باشه واز اینکه کمی وبلاگم انقص النقایصه به بزرگی

 خودتون می بخشید

از دوستانی            از دوستانی  که شعرم رو خوندن خواهش می کنم اگه نظری دارن در مورد شعر

حتما نظر بدن و گرنه ......... 

یا علی مدد........

 

سلام.به زودی قراره تو این وبلاگ آثار خودم و دیگر شاعران قرار داده بشه.